حضرت آيت‌الله ناصر مكارم شيرازي با انتشار بيانيه‌اي حركت جاهلانه و تفرقه‌افكنانه برخي علماي فريب خورده عربستان و عوامل نفوذي استكبار جهاني در صدور فتواي تخريب عتبات عاليات را محكوم كرد و كشتار مسلمانان را گناهي نابخشودني دانست.
متن اين بيانيه بدين شرح است: «فتواي وحشتناك و تكان دهنده شماري از علماي عربستان درباره تخريب عتبات عاليات به ويژه بارگاه با عظمت حسيني را به شدت محكوم مي‌كنيم و آن را نشانه نوعي بي‌قانوني مطلق در جهان كنوني مي‌دانيم.
ما در اينجا دولت عربستان را مقصر مي‌دانيم، چگونه اجازه مي‌دهد گروهي از اتباعش به طور مرتب بنشينند و فتواي قتل، كشتار، ترور و تخريب صادر كنند و همه جهان را ناامن سازند. همه جا خون بريزند و همه جا را ويران كنند.
دنيا بايد بداند تا مدارس خاصي با بودجه حكومتي در كشور عربستان، كانون پرورش اين گونه رفتار و اين گونه افراد است، جهان روي آرامش نخواهد ديد.
يك روز در افغانستان شاهد كشتار بي‌گناهان هستيم، روز ديگر در پاكستان و اسلام‌آباد و يك روز در لبنان، يك روز در اروپا و روز ديگر در ديگر مناطق و همه روز در عراق.
آيا از نظر قوانين جهاني اين عمل جرم نيست كه عده‌اي در كشوري بنشينند و حكم تخريب اماكن مقدس كشور ديگر را كه با كشته شدن صدها يا هزاران كشته و مجروح همراه است، صادر كنند؟ و حكومت آنها، آنان را تعقيب نكند؟ چرا مجامع جهاني اين كار را محكوم و تعقيب نمي‌كنند؟ چرا دبير كل سازمان ملل خاموش است؟
اگر گروهي از كاخ نشينان آمريكا و صهيونيست‌ها تصور مي‌كنند به وسيله اين گروه مي‌توانند به اهداف خود برسند سخت در اشتباهند و اين كار همان پروراندن مار در آستين است، ضربه‌هاي آن را خورده و خواهند خورد.
به يقين آنها همه جاي جهان را ناامن مي‌كنند، همان گونه كه كرده‌اند و سرچشمه همه آنها همان مدارس خاص در كشور عربستان سعودي است و از آنجا به افغانستان، پاكستان، عراق، لبنان و ديگر نقاط صادر شده است، از اين رو بايد مسؤوليت اين حركت‌ها را مستقيماً متوجه حكومت عربستان دانست.
بايد نخست از آنها خواست كه ترتيب گفتمان با اين دسته از به اصطلاح علما را با ديگر علماي جهان اسلام بدهند تا با كتاب‌الله و سنت رسول‌الله (ص) خطاهاي آنها اصلاح شود و ما به نوبه خود حاضريم با منطق صحيح با سران آنها به گفت‌وگو بنشينم.
اگر اين كار عملي نشود بايد در سازمان ملل حكومت عربستان محكوم شود و به وسيله محاصره اقتصادي و سياسي تحت فشار قرار گيرد و سرانجام كشورهاي جهان در رابطه خود با آن حكومتي كه كشورش كانون ناامني در جهان شده و نمي‌تواند و يا نمي‌خواهد از آن جلوگيري كند تجديد نظر كنند. (البته حكم وهابيان معتدل جداست)
سخني هم با علماي اسلام داريم: تا كي مي‌خواهند سكوت كنند و به وسيله اين گروه، اسلام، «دين خشونت» معرفي شود. آبروي اسلام و مسلمانان برود و معارف و فرهنگ پربار اسلام و رحمت و عطوفت اسلامي زير سؤال بماند؟ آيا وقت آن نرسيده است كه مجلسي از علماي بزرگ اسلام تشكيل شود و براي اين مطلب چاره‌اي بينديشند.
اگر بعضي گمان مي‌كنند هدف آنها تنها كشتار شيعيان است، حوادث اسلام‌آباد، افغانستان و شمال لبنان ثابت كرد كه سني و شيعه براي آنها تفاوتي ندارند، از آن روز بترسيم كه اسلام و تروريسم را در جهان مترادف بدانند.
سخني هم با دولت خودمان داريم. ما با حكومت عربستان روابط بسيار دوستانه داريم و بايد داشته باشيم ولي اين روابط را تا كي و به چه قيمت بايد تحمل كنيم.
به شيعيان در بقيع توهين مي‌كنند و ضيوف الرحمان (ميهمانان خدا) را در مسجد پيامبر (ص) مورد اهانت قرار مي‌دهند، كتاب‌هاي سرشار از دروغ، تهمت و اهانت به مقدسات ما را به اصرار به دست زوار ما مي‌دهند، همه روز برادران و خواهران ما را به فتواي علماي سعودي و غالباً به وسيله مزدوران آنها در عراق مي‌كشند، بارگاه قدسي امامان(ع) ما را تخريب مي‌كنند. آيا بايد همه اينها را تحمل كنيم؟
تا كي سكوت؟ باز هم سكوت! باز هم اظهار محبت و دوستي، پيمانه صبر مردم لبريز شده و در انتظار اقدام مؤثري هستند. ما خواهان امنيت در همه جهان هستيم نه تنها در كشور عراق، ولي با ادامه اين وضع امنيت در هيچ جاي جهان ممكن نيست، دوستي و برادري با چنين حكومتي هم حدي دارد، خداوند همه را به راه راست هدايت فرمايد.»