اينك نمونه اى ديگر از تحريفات مورخين نسبت به حقايق رانقل مى كنيم , آنها  چنانكه فضايل على (ع ) واهل بيت او را مخفى نگه داشته اند, هر چيزى را هم كه از شان صحابه وبه خصوص خلفا بكاهد وآن را بى ارزش كند نيز مخفى كرده اند, حال اين حادثه را درنظر بگيريد كه هر دو جهت را دارد, هم فضايل على (ع ) را مخفى كرده وهم اعمال زشت خلفا را: مورخين و در راس آنها  طبرى , نامه هايى را كه ميان محمد بن ابى بكر از شيعيان اميرالمؤمنين (ع ) و مـعـاويـة بـن ابـى سـفـيان رد وبدل شده است را مخفى كرده اند .
زيرا در اين نامه ها جانشينى امام عـلـى (ع ) اثبات و وضعيت خلفا افشا شده است , طبرى پس از نقل سند دونامه , اين گونه معذرت خواسته است كه در اين نامه ها مسائلى است كه عوام تحمل شنيدن آنها را ندارند .پس از او ابن اثیر آمده و مانند طبری عمل کرده است.
سپس ابن كثير نيز راه آنان را دنبال كرده ,اشاره اى به نامه محمد بن ابى بكر نموده ولى خود نامه را حذف كرده مى گويد: نوعى خشونت در آن است .
آنچه ايـن سه مورخ ‌انجام داده اند, از قبيح ترين انواع كتمان حقائق است , كه به وضوح عدم امانت علمى آنها را نشان مى دهد.
منظور آنها از اين كه گفته اند: عموم مردم تحمل شنيدن متن نامه هارا ندارند چيست ؟
آيـا بـه خـاطـر ايـن اسـت كـه اگـر عـوام متن دو نامه را بشنوند از عقيده خود نسبت به خلفا بر مى گردند ؟
ايـنـك مـختصرى از نامه محمد بن ابى بكر به معاويه وجواب او را ازكتاب مروج الذهب مسعودى مى آوريم : .. .
از مـحـمـد بـن ابى بكر به معاوية بن صخر گمراه در اينجا نام پيامبر(ص ) را برده وبر او درود فـرسـتـاده اسـت .. .واو را پـيـامـبرى بشارت دهنده وبيم دهنده معرفی کرده
اولين كسى كه او را اجـابـت كرد, خضوع كرد, ايمان آورد, تصديق كرد, اسلام آورد وتسليم شد برادرش وپسر عمويش عـلى بن ابى طالب بود, او را بر اخبارش ازغيب تصديق كرد, بر هر دوستى ترجيح داد, در برابر هر خطرى خود را پناه او قرار داد, در جنگ هاى او جنگيد ودر صلح او صلح كرد.. .
او هيچ نظير ندارد...
مـن از او پـيـروى مى كنم , هر چندنمى توانم مانند او باشم , وتو را مى بينم كه با او درگير شده اى درحالى كه تو همانى كه هستى , واو همان است كه هست .
نيت اوصادق تر از نيت همه مردم است , وفرزندان او افضل از فرزندان تمام مردم وهمسر او بهتر از تمام همسران ...
امـا تو ملعون وملعون زاده اى .
تو و پدرت هميشه آرزوى گمراهى براى پيامبر(ص ) داشتيد وبراى خـامـوشـى نـور خـدا تـلاش مـى كرديد و در اين راه افراد را به دور خود جمع كرده , اموال صرف نموده ,وقبايل را عليه او تحريك مى كرديد, وهمين گونه پدرت مرد وتوراه او را دنبال كردى ....
سـپـس يـاران وپـيروان على را شمرد وگفت : آنها حق را در پيروى ازاو مى بينند وبدبختى را در مـخـالفت با او, پس واى بر تو ! چگونه خود را معادل على يا قابل قياس با او مى دانى ؟
در حالى كه اووارث ووصـى رسـول اللّه (ص ) وپـدر فـرزنـدان او اسـت , اولين كسى است كه از او پيروى كرده ونـزديـك تـريـن مردم به او بوده , بر اسراراو آگاه واز كارهاى او مطلع بوده است .
اما تو دشمن او و فـرزنـد دشمن او بوده اى , پس هر چه مى توانى در دنياى خود از باطلى كه در آن هستى لذت ببر وفـرزند عاص نيز به گمراهى تو اضافه میكند,گويا اجل تو رسيده ونيرنگ تو سست شده است .
پس از ايـن مـشخص خواهد شد كه عاقبت به نفع كيست وبدان كه تو با خداى خويش نيرنگ مى كنى , زيرا خود را از تدبير خداوند در امان مى بينى واز رحمت الهى نا اميد .
پس خدا در كمين توست وتو خودرا فريب مى دهى .
وسلام بر هر كه پيرو هدايت باشد.
نامه معاويه در جواب محمد بن ابى بكر با اختصار : از معاوية بن صخر به ملامت گر پدر خويش محمد بن ابى بكر...
در نـامـه ات فرزند ابو طالب را يادكردى وسوابق ديرينه او وقرابتش به رسول اللّه (ص ) ويارى او به پيامبر در هر خوف وخطر را ياد آورشدى , پس حجتى كه بر من آوردى وعيبى كه در من ديدى به خـاطـرفضيلت ديگرى است نه فضيلت خودت , بنابراين خدا را شكرمى كنم كه اين فضايل را از تو گـرفته وبه ديگرى داده است .
وما كه پدرت نيز جزء ما بود فضيلت فرزند ابو طالب را مى دانستيم وحـق او را بـر خود لازم وروا مى ديديم , تا آن كه خداوند پيامبرش را به سوى خود برده , دعوت او را ظاهر وحجت او را آشكار نـمـوده واو را به سوى خود طلبيد, پس پدرت وفاروقش اولين كسانى بودند كه حق على را غصب كـرده وبا او مخالفت كردند, وهمه كارها بر اساس توافق وهماهنگى ميان آنها بوده است .
سپس آن دونفر او را براى بيعت با خود دعوت كردند واو ابا نمود واز آنهافاصله گرفت .
ولى آنها آماده حمله به او شدند وخطر عظيمى رابراى او در نظر گرفتند .
سپس او با آنها بيعت وكار را تسليم آنهاكرد, ولى آنها هيچ گاه او را در كار خود شريك نكرده واسرارخويش را به او نگفتند .
تا آنكه خداوند اجل آنـهـا را رسـاند .
پس پدرتو بود كه اين راه را هموارکرد وبراى سلطنت خود پايگاه ساخت .
حال اگر اين سـخن ما درست است پس اين پدر تو بود كه آن را به ناحق گرفت وما نيز شريك او هستيم , واگر كار پدرت در آن روز نبود مابا فرزند ابو طالب مخالفت ننموده وكار را به او تسليم مى كرديم ,ولى مـا پدرت را ديديم كه اين گونه با او رفتار كرد, ما نيز مانند اوعمل كرديم , پس هر چه مى خواهى پـدرت را عـيـب جـوئى كـن ويـا ازايـن سـخـن دسـت بـردار.
اكـنـون فـهـمـيديم كه چرا طبرى , ابن اثير وابن كثير حاضر به افشاء اين نامه ها نبودند, زيرا اينها انـگيزه درگيرى واختلاف ميان مسلمين برسر خلافتى كه حق على بوده است را آشكار مى كنند.
ايـن مـعاويه است كه به حقانيت على , اعتراف مى كند وعذر او اين است كه خلافت او ادامه خلافت ابـوبـكـر بـوده وبـديـن وسـيـله فرزند اومحمد بن ابى بكر را محكوم واز ادامه سخن در اين باره ساكت مى كند.
...ولـى اى مـعـاويه , آسوده خاطر باش , كه اگر محمد بن ابى بكرساكت نشد وتو را رسوا كرد, طبرى , ابن اثير وابن كثير در اين باره ساكت ماندند و حقایق را پوشاندند.!